ตอนที่ 41 คนรู้จักพบหน้า คำค่อนแคะย่อมขาดไม่ได้

ตอนที่ 41 คนรู้จักพบหน้า คำค่อนแคะย่อมขาดไม่ได้

กลางเวหา อวี๋ซีที่นั่งอยู่บนฟานหยวนซึ่งเป็นอุปกรณ์ปราณ มองดูต้นไม้ใบหญ้าข้างล่างที่เคลื่อนผ่านไปอย่างรวดเร็ว แม้แต่ภูเขาลูกใหญ่ตระการตาก็ยังผ่านสายตาเขาไปในชั่วพริบตา

ความรู้สึกที่ได้ยืนอยู่บนที่สูงแล้วเห็นทิวเขาทั้งหมดอยู่ใต้สายตาเช่นนี้ ทำให้เขารู้สึกปลอดโปร่งโล่งใจอย่างยิ่ง

การเหาะเหินด้วยสิ่งของ หรือแม้แต่การเหยียบย่ำอากาศเพื่อก้าวเดิน ล้วนเป็นความฝันแรกสุดนับตั้งแต่เขามาเยือนโลกใบนี้ บัดนี้ก็นับว่าสมหวังเสียที

แม้จะไม่สวยหรูเหมือนภาพในจินตนาการที่ได้ถือกระบี่สามเชียะท่องไปทั่วหล้า แต่อย่างน้อยก็เติมเต็มความปรารถนาที่มีมาตลอดได้