ตอนที่ 35 เรื่องนี้โทษข้าไม่ได้แล้วกระมัง

ตอนที่ 35 เรื่องนี้โทษข้าไม่ได้แล้วกระมัง

ในฤดูร้อน มีเพียงช่วงเช้าตรู่กับยามค่ำคืนเท่านั้นที่พอจะเย็นสบาย พอเข้ากลางวัน ผืนดินทั้งวันก็จะถูกแดดแผดเผาจนอากาศคล้ายกับมีไอร้อนลอยวน

เช้าตรู่ ยามดวงตะวันยังไม่ทันโผล่พ้นขอบฟ้าและหมอกหนาในหุบเขายังไม่จางหาย อวี๋ซีก็ตื่นจากห้วงนิทราแต่เช้าตรู่

ความเย็นระลอกหนึ่งแล่นผ่านทั่วร่าง ช่วยปัดเป่าความง่วงงุนที่ยังหลงเหลือ ทั้งยังช่วยกระตุ้นเส้นลมปราณและพลังโลหิตในตัวให้หมุนเวียน

อวี๋ซีอยากจะลุกขึ้นอย่างเป็นธรรมชาติ แต่พบว่าตนเองยังทำไม่ได้ จึงจำต้องใช้สองมือยันเตียง ค่อยๆ พยุงกายลุกขึ้นยืน

เขาโคจรวิชาบำเพ็ญ ไอเย็นจางๆ แผ่คลุมตั้งแต่ฝ่าเท้าจรดขนตายาว เป็นอยู่เช่นนี้ครู่หนึ่ง ในที่สุดอวี๋ซีก็สามารถก้าวเดินช้าๆ ได้โดยไม่ต้องพึ่งพาสิ่งใด

การที่ฟื้นตัวได้เร็วขนาดนี้ เหตุผลย่อมรู้อยู่แก่ใจ อาหารที่นางมารป้อนให้เขากินตลอดสองวันที่ผ่านมา ล้วนไม่ใช่ของธรรมดาสามัญทั้งสิ้น