กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 80 รีบนำมหาจักรพรรดิหลงฝานไปคุกสวรรค์
ตี้เหยียนเกอยืนเงียบ ๆ อยู่ริมหน้าผา สายลมพัดชายเสื้อสีขาวของนางขึ้นอย่างแผ่วเบา เส้นผมดำดุจหมึกพลิ้วไหว ดูราวกับเซียนผู้เลือนรางไร้ตัวตน
นางมองหน้าผาที่ลึกจนหยั่งไม่ถึง พลางคิดไว้แล้วว่ากลับบ้านไปจะกินอะไรก่อน
เมื่อนึกถึงอาหารเลิศรสเหล่านั้น นางก็อดเลียริมฝีปากไม่ได้
จู่ ๆ ก็พบว่าตนไม่ได้กินอะไรมาหลายปีแล้ว
ดูสิ แค่มองก้อนเมฆดำทะมึนบนขอบฟ้า ยังรู้สึกว่ามันเหมือนเป็ดย่างตัวหนึ่ง