กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 32 สำนักสุริยันทองคำ
ตี้เหยียนเกอกับเซียวเจวี๋ยย่อมไม่มีทางต่อสู้กัน
เพราะเซียวเจวี๋ยรู้ว่าตนสู้ไม่ได้นาง เขาจึงไม่โต้เถียงอีก แต่หันไปอุ้มลั่วจื่ออิ๋นขึ้นมาด้วยมือเดียวราวกับอุ้มเด็ก
“จื่ออิ๋น คนที่นี่ไม่มีใครเป็นคนดีสักคน พวกเราไปกันเถอะ”
ตอนนั้นลั่วจื่ออิ๋นเห็นเซียวเจวี๋ยพาเขาออกจากนรกแห่งนี้ จึงมองเซียวเจวี๋ยเป็นผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตตน
มือเล็ก ๆ คู่นั้นกอดคอเซียวเจวี๋ยไว้แน่น
ตี้เหยียนเกอสงสัย “เซียวเจวี๋ย เจ้าจะพาจื่ออิ๋นไปที่ใด? ของพวกนั้นเจ้าไม่เอาแล้วหรือ?”
“มีแต่สุนัขเท่านั้นแหละที่ต้องการขยะที่เจ้าทิ้ง”
เซียวเจวี๋ยกล่าวอย่างรังเกียจ พลางเดินห่างออกไปแล้ว
เซียวเจวี๋ยเพิ่งจากไป หยวนเฉินก็เอ่ยอย่างระมัดระวังว่า “เขาไม่เอา ข้าเอาเอง โฮ่ง~”