กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 23 ขุนพลมารจื่อเม่ย
ผ่านไปครู่ใหญ่ ศิษย์หญิงคนนั้นก็ฟื้นขึ้นมาอย่างเชื่องช้า
พอนางมองเห็นใบหน้าคนตรงหน้า เสียงกรีดร้องแหลมบาดหูก็ดังขึ้นพร้อมกับฝ่ามือที่ฟาดเข้าหาใบหน้าตี้เหยียนเกอ
ตี้เหยียนเกอยื่นมือคว้าข้อมือนางไว้ทันที
“เจ้า...เจ้าเดรัจฉาน ถึงกับกล้าทำกับข้า...” จื่อเยวี่ยดิ้นรนพยายามลุกขึ้น แต่คงถูกความหนาวเล่นงานจนร่างกายชาไปครึ่งหนึ่ง ดิ้นอยู่นานก็ยังลุกไม่ขึ้น
ตี้เหยียนเกอกลอกตาใส่นางตั้งแต่แรก นางไม่เคยมีความรู้สึกดี ๆ ต่อคนที่หลงตัวเองและชอบโยนความผิดให้คนอื่นอยู่ร่ำไป
“พี่สาว ข้ายังเป็นเด็กอยู่เลย หากจะพูดถึงเดรัจฉาน ก็คือเจ้าต่างหาก เจ้าเป็นฝ่ายโถมทับข้าเอง”