กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 21 องอาจมาตั้งแต่เด็ก
ตลอดทาง เซียวเจวี๋ยต้องทนกลิ่นเหม็นคลุ้งของโอสถเสีย
กลิ่นนั้นเหมือนฝาถังส้วมที่หมักหมมมาหลายปีถูกเปิดออกในพริบตา ทำให้เขาแทบอยากอาเจียนออกมาหลายครั้ง แต่สุดท้ายก็อดกลั้นไว้ได้
เพราะตอนนี้เขาหวาดผวาลูกไฟของตี้เหยียนเกออย่างหนัก จนถึงตอนนี้พลังเลือดลมก็ยังปั่นป่วนอยู่บ้าง
แม้จะปิดประสาทสัมผัสทั้งห้าแล้ว ก็ยังทำให้เขารู้สึกคลื่นไส้อยู่ดี
ในที่สุดทั้งสามก็มาถึงนอกแดนลี้ลับ
“จุ๊ ๆ นักพรตเฒ่าหยวนเฉิน ศิษย์สำนักจิตกระบี่ไร้ความสามารถถึงขั้นต้องนั่งรถม้าแล้วหรือ?”
“...สำนักเทียนกังของข้ามีศิษย์ขั้นสร้างรากฐานมาถึงสองคนคราวนี้ ศิษย์สำนักจิตกระบี่ของพวกเจ้าคงเพิ่งเริ่มบำเพ็ญกระมัง ฮ่า ๆ”