เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 19 อยากโดนตี ข้าช่วยเจ้าได้
หลังจากตี้เหยียนเกอกลับมายังที่พักอันไม่เคยเปลี่ยนแปลง นางเพิ่งคิดจะเอนกายนอนพักสักครู่
ก็ได้ยินเสียงคนมาหา
นับแต่เริ่มบำเพ็ญ ประสาทสัมผัสทั้งห้าของนางก็ยิ่งแข็งแกร่งขึ้นทุกที
นางจึงจำต้องเปิดประตู
นอกประตูมีลั่วจื่ออิ๋นที่ไม่ได้พบกันมานาน กับซีโหรวผู้พาลั่วจื่ออิ๋นมาด้วย
สองปีไม่พบกัน จากเจ้าตัวเล็กในวันนั้น บัดนี้เติบโตเป็นหนุ่มน้อยแล้ว ใบหน้าหล่อเหลาได้รูป ดูน่ารักน่าเอ็นดูทีเดียว เพียงแต่ยามเผชิญหน้ากับนาง ใบหน้าทั้งหน้ากลับบึ้งตึง
ส่วนซีโหรวที่ยืนอยู่ด้านข้างสวมกระโปรงหรูฉวินสีเหลืองอ่อน ชายกระโปรงประดับดอกไม้สีขาวเล็ก ๆ ผมดำขลับเกล้าขึ้นด้วยปิ่นเงิน มีปอยผมซุกซนสองสามปอยทิ้งลงบนไหล่ ยิ่งทำให้ใบหน้าเดิมที่งดงามสดใสเพิ่มความอ่อนหวานน่ารักและสง่างามขึ้นอีกหลายส่วน