บทที่ 66: ฆ่าคนสักคน

บทที่ 66: ฆ่าคนสักคน

หลังอ่านสมุดบันทึกจบ ทั้งหกคนที่เหลือต่างก็มีความคิดของตัวเองอยู่ในใจ แต่ต่างก็รู้ใจกันและไม่มีใครพูดออกมา

“เฮ้ นายคนนั้นน่ะ เปิดประตู”

หลงอ้าวเทียนใช้คำพูดแทบจะเป็นคำสั่ง เรียกใช้คนเดินทางที่ถือ ‘กุญแจ’ อยู่

แม้จะไม่สบอารมณ์อยู่ไม่น้อย แต่คนเดินทางก็ไม่คิดว่าตัวเองจะสู้กับอีกฝ่ายเพื่อทวงศักดิ์ศรีกลับคืนมาได้ จึงรู้จักกาลเทศะและเดินเข้าไปเปิดประตูแต่โดยดี

‘กุญแจ’ มีลักษณะเป็นแผ่นเหล็กกลมแบน ด้านบนสลักตัวอักษรเด่นชัดไว้สองคำว่า ‘กุญแจ’

เหมือนกับบนปกสมุดเล่มนั้นที่เขียนตัวอักษรตัวใหญ่อย่างชัดเจนว่า ‘สมุดบันทึก’

ขณะที่ถือกุญแจพลางคิดว่าจะใช้มันอย่างไร จู่ ๆ มันก็แยกสลายหายไปในพริบตา จากนั้นประตูก็เปิดออก

ทุกสิ่งตรงหน้าล้วนพิกลพิสดาร แต่ในซากโบราณสถานอันพิกลพิสดารแห่งนี้ กลับดูสมเหตุสมผลอยู่บ้าง

คนแรกที่เดินออกจากห้องคือหลงอ้าวเทียน