บทที่ 57: หัวใจต้องอำมหิต

บทที่ 57: หัวใจต้องอำมหิต

หน้าซากโบราณสถาน จำนวนคนที่เหลืออยู่ในสนามรวมทั้งสิ้นยี่สิบสามคน

ตามผลลัพธ์ในอุดมคติของเซียวเหมี่ยว ทางที่ดีที่สุดคือต้องคัดออกอีกอย่างน้อยสามคน เพราะผู้ดูแลโจวเคยบอกไว้ว่า ที่นั่นมีโควตาสูงสุดเพียงยี่สิบคน

แล้วควรคัดใครออกดีล่ะ?

สายตาของเซียวเหมี่ยวยังคงกวาดมองผู้คนในสนาม พลางเริ่มคัดเลือกเป้าหมาย

ในบรรดาคนที่เหลือ ผู้ที่ไม่คุ้นเคยกับเซียวเหมี่ยวต่างรู้สึกได้ถึงสายตาที่จู่ ๆ ก็พุ่งเข้ามา จึงได้แต่สงสัย โดยไม่รู้เลยว่าตัวเองกำลังถูกวางแผนเล่นงานอยู่

หลังจากคัดคนออกไปกว่าสามสิบคน มนุษย์หัวเต่ากับมนุษย์หัวงูก็ไพล่มือกลับมายืนหน้าประตู ไม่มีท่าทีเหนื่อยล้าแม้แต่น้อย ราวกับการต่อสู้ดุเดือดก่อนหน้านี้ไม่ได้ส่งผลกระทบต่อพวกเขาเลย

เมื่อยืนยันได้ว่าทั้งสองไม่มีความคิดจะลงมือ ทุกคนก็เข้าใจทันทีว่า

ตราบใดที่ไม่ลงมือก่อน ก็จะไม่ถือว่าเป็นการเริ่มการทดสอบของพวกเขา