กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 45: ถามหาจิตแห่งมรรคา
เย่าเจียวฟังคำพูดของเซียวเหมี่ยวด้วยความตกตะลึงเล็กน้อย
ปีที่ 1141
“แล้วลูกเจียวของฉัน น้องสาวของฉัน ถ้ำของฉัน สมบัติของฉัน...”
“หายหมดแล้ว ไม่มีเหลือเลย หายไปทั้งหมดแล้ว...”
เดิมทีเซียวเหมี่ยวอยากจะแซวสักสองสามคำว่าเจ้ามังกรเจียวเฒ่านี่ไม่มีประโยชน์อะไรเลย แต่พอเห็นท่าทางห่อเหี่ยวและไร้ที่พึ่งของมัน เขาก็ทั้งสงสารทั้งขบขัน
สุดท้ายเซียวเหมี่ยวก็กลั้นความอยากหัวเราะเอาไว้ แล้วหันไปปลอบมันแทน
“ไม่เป็นไรนะ โก่วตั้น ทุกอย่างจะดีขึ้นเอง”
คำปลอบใจนั้นไม่ได้ช่วยอะไรเลยแม้แต่น้อย
มังกรเจียวเฒ่าฟังคำปลอบแบบขอไปทีตามสูตรของเซียวเหมี่ยวแล้ว ก็รู้สึกหนาวเหน็บไปถึงข้างใน