บทที่ 31: เกม

บทที่ 31: เกม

<คราวนี้ในหนังสือ: เซียวเหมี่ยวกับพวกพ้องสืบสวนคฤหาสน์ แต่กลับถูกจับตัวเสียเอง! ยอดฝีมือแดนเว่ยสำแดงอานุภาพ!>

“ไม่ต้องเกร็งหรอก ฉันไม่กินพวกนายสักหน่อย” ชายหนุ่มบนก้อนหินยิ้มอย่างขบขัน

แต่คนอื่น ๆ ในที่นั้นกลับรู้สึกหลากหลายจนบอกไม่ถูก แน่นอนว่านายไม่เกร็งอยู่แล้ว เพราะคนที่ถูกจ่อมีดไว้ที่คอไม่ใช่นายนี่

พวกเขาไม่ต่างจากลูกแกะรอถูกเชือด แม้แต่ความคิดจะต่อต้านก็ยังไม่มี ช่องว่างระหว่างขอบเขตพลังช่างห่างชั้นกันเกินไป

“เล่าให้ฉันฟังหน่อยสิ พวกวัยรุ่นมาที่คฤหาสน์ของฉันด้วยเรื่องอะไร?” สายตาของชายหนุ่มกวาดไปทางเซียวเหมี่ยว

“พวกเรามาตามหาเจียงซุ่ย” เซียวเหมี่ยวตอบตามจริง มาถึงขั้นนี้แล้ว นอกจากให้ความร่วมมืออย่างซื่อสัตย์ เขาก็นึกวิธีช่วยตัวเองไม่ออกอีกแล้ว