บทที่ 29: เงาทมิฬ

บทที่ 29: เงาทมิฬ

เจียงซุ่ยไม่ได้เห็นแสงแดดมานานมากแล้ว

วันนั้น หลังจากหมายเลขเจ็ดสิบเอ็ดพาเธอมาที่ค่ายฝึกรวม เธอก็ถูกขังไว้ในเรือนจำของโลกใต้ดินแห่งนี้

หลังจากนั้นอยู่นาน ก็ไม่มีใครมาสนใจเธอ ราวกับเธอถูกโลกทอดทิ้ง

แม้แต่พลังอิทธิฤทธิ์ เธอก็ยังสัมผัสไม่ได้ ราวกับไม่เคยครอบครองมันมาก่อน อิทธิฤทธิ์ซ่อนเร้นที่เคยใช้ก็ไม่ต่างจากภาพลวงตา

ความหิวเป็นสิ่งแรกที่ทำให้เธอตระหนักว่าตัวเองยังมีชีวิตอยู่

เธอร้องขอความช่วยเหลือเป็นครั้งแรกเพื่อขออาหาร

แต่ไม่มีเสียงตอบรับใด ๆ

จนกระทั่งเธอหิวจนหมดสติไปเป็นครั้งแรก ในที่สุดก็ได้เห็นโจ๊กใสที่ไม่ได้เห็นมานาน

หลังจากนั้น ทุกครั้งที่เธอตื่น ก็จะเห็นโจ๊กใสหนึ่งชามวางอยู่หน้าประตูห้องขัง