บทที่ 17: ภาษาสัตว์อสูร

บทที่ 17: ภาษาสัตว์อสูร

เจียงซุ่ยรอจนสิ่งมีชีวิตยักษ์ตัวนั้นจากไปไกลแล้วจึงกล้าขยับตัว

เธอปิดใช้งานอิทธิฤทธิ์ซ่อนเร้นจนร่างปรากฏขึ้น ตอนนี้พลังอิทธิฤทธิ์ของเธอถูกใช้ไปมาก จึงต้องพักฟื้นสักหน่อย

ทันทีที่ร่างของเธอปรากฏขึ้น เงาร่างหลายสายก็โผล่มาล้อมเธอไว้ตรงกลาง

“อิทธิฤทธิ์ของเธอคืออะไร?” เสียงผู้หญิงเย็นชาดังขึ้น

เจียงซุ่ยเงยหน้าขึ้น สิ่งที่สบตาเธอคือแววตาที่เต็มไปด้วยเจตนาสังหาร

คนพวกนี้น่ากลัวกว่าพวกโจรเสียอีก!

“ซะ... ซ่อนเร้น” เธอตอบชื่ออิทธิฤทธิ์อย่างตะกุกตะกัก ภายในใจไม่กล้าปิดบังแม้แต่น้อย

“ซ่อนเร้น? ไม่เลว หมายเลขเจ็ดสิบเอ็ด พาเธอไปค่ายฝึก” การรับสมาชิกแบบไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธถูกตัดสินลงด้วยคำพูดของหัวหน้ากลุ่ม

“อะไรนะ? ไม่ ไม่ อย่าจับฉัน ฉันไม่ไปไหนทั้งนั้น”