บทที่ 15: เลื่อนขั้น

บทที่ 15: เลื่อนขั้น

เจียงซุ่ยเบิกตาขึ้นทันที รูม่านตาหดเล็กลง เหงื่อเย็นไหลท่วมตัว ราวกับเพิ่งดิ้นหลุดจากฝันร้าย

เธอกวาดตามองรอบตัวทั้งที่ยังหายใจหอบ สภาพแวดล้อมแปลกหน้ายิ่งทำให้ใจเธอไม่สงบ

หนิงปู้อวี๋ยังคงพะอืดพะอม แต่สภาพของเขาก็ค่อย ๆ ปรับตัวได้แล้ว

เจิ้งเชาฉวินนั่งยองอยู่ข้าง ๆ คอยส่งน้ำให้เขา

สายตาของเซียวเหมี่ยวบังเอิญสบเข้ากับเจียงซุ่ยที่หันมามองพอดี

ความทรงจำพรั่งพรูราวกับเขื่อนแตก แม่ของเธอไม่อยากเป็นภาระ จึงออกจากพื้นที่ซ่อนเร้นไปล่อความสนใจของพวกโจร คมมีดฟาดลงมา เลือดสาดกระเซ็น

ตอนนั้นเธอกลัวจนแทบขาดใจ ไม่กล้าแม้แต่จะร้องไห้ออกมา จนกระทั่งเห็นเซียวเหมี่ยวกับพวกลงมือสังหารโจรคนนั้น

“แม่...”

ปลายจมูกของเธอแสบร้อน ขอบตากลับมาแดงก่ำอีกครั้ง แม่ของเธอตายต่อหน้าต่อตา แต่เธอกลับช่วยอะไรไม่ได้เลย