เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารย์หมึกทอง
30 หลุดพ้นจากพันธนาการชั่วคราว แต่ยังต้องลงมืออยู่ใต้สายตา
“ผ่านมานานเท่าใดแล้ว”
“เรียนบรรพชน นับจากวันที่ท่านปิดด่าน ก็ผ่านมาถึง 500 ปีแล้ว”
“500 ปีแล้วหรือ เช่นนั้นก็เปิดภูเขาเสีย ให้หุ่นเชิดของเขามาดูว่าเจ้าหนูผู้ใดกันที่กล้าท้าทายชื่อเสียงของภูเขาผู้เดียวเหนือผู้ใดของเขา”
“ขอแสดงความยินดีกับบรรพชนที่ก้าวหน้าไปอีกขั้น ทะลวงผ่านแล้วสร้างรากฐานขึ้นใหม่”
หลังจากหยุดไปเล็กน้อย เขาก็รีบกล่าวต่อทันทีว่า “พลังอิทธิฤทธิ์ของบรรพชนไร้ผู้เทียมทาน อานุภาพข่มฟ้าดิน ผู้เดียวเหนือผู้ใดแห่งฮุ่นเทียน”
ลูกหลานผู้นี้ช่างประจบสอพลอเก่งเสียจริง
“เอาละ พวกเจ้าทั้งหมดแยกย้ายกันไปเถิด” สือโม่ฝานกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบเจือความเย็นชา บัดนี้เขาออกจากการปิดด่านแล้ว ก็ถึงเวลาสะสางบัญชีในความทรงจำของบรรพชนมารประหลาดพิสดารที่ยึดร่างผู้นั้นเสียที
กล่าวอีกอย่างก็คือ ตอนนี้เขาอยู่ใต้สายตาของอีกฝ่าย ใช้ร่างหุ่นเชิดสะสางบัญชี ย่อมสมเหตุสมผล
ผู้คนเบื้องหน้าพากันคำนับอีกครั้ง “ถวายพระพร”