กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารย์หมึกทอง
บทที่ 4 ตามกระแสไป
“ต้องปกครองเจ้าตระกูลให้ได้ คนผู้นี้ไม่อาจต่อกรด้วย” หลานจื่อหวาดผวาสุดขีด พึมพำกับตนเอง
การเคลื่อนไหวของขาทั้งสองเพิ่งปรากฏขึ้น
ทว่ากลับช้าลงไปครึ่งจังหวะ
เสียงหนึ่งกล่าวว่า “ข้ามองมานานถึงเพียงนี้แล้ว ไม่รู้ว่ามองจนพอหรือยัง?”
กลืนน้ำลาย
ลำคอขยับเล็กน้อย เขาชะงักคอแข็ง พลางมองไปยังต้นเสียง
“ขะ ข้างหน้า เขาเพียงแค่ เดินผ่าน เดินผ่านเท่านั้น” หลานจื่อกล่าวอย่างประหม่า
ฟิ้ว
ร่างทั้งร่างหายวับไปในชั่วอึดใจ แหวกความว่างเปล่าแล้วเร้นกายเข้าสู่ฟ้าบุพกาล คิดหลบหนี