เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารย์หมึกทอง
จระเข้ยักษ์ก่อนประวัติศาสตร์
“ตกลงมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? แม้แต่อาหารก็ไม่ต้องการแล้วหรือ?”
“ในห้องตี้ตงมีข้าว ธัญพืช และถั่วเหลืองอย่างน้อย 100 ตัน รวมถึงวัสดุสำหรับผลิตอาหารจากถั่ว นำกลับไปกินได้”
“สิ่งที่สำคัญคือการร้องขอชีวิต ไม่ใช่การร้องขออาหาร”
การฟื้นฟูของปราณวิญญาณเพิ่งผ่านมาได้เพียง 1 ปี ทว่าอาหารในทุกพื้นที่กลับขาดแคลนอย่างหนัก
จะเพาะปลูกได้อย่างไร ในสถานการณ์เช่นนี้ไม่มีแม้แต่สถานที่ปลอดภัย
ตลอด 1 ปีที่ผ่านมา ค่ายพักที่สร้างขึ้นอย่างยากลำบากต้องเปลี่ยนอาณาเขตปกครองมาแล้วไม่รู้กี่ครั้ง
พื้นที่มิติของตู้คงค่อนข้างสะดวก อย่างน้อยก็สามารถบุกเบิกพื้นที่เล็ก ๆ ได้แห่งหนึ่ง แต่ก็ไม่ได้กว้างใหญ่นัก
หวังเอ้อร์มองตู้คงที่กำลังตั้งใจทำงาน จากนั้นก็ไม่พูดอะไรอีก เขาหันไปตะโกนใส่คนที่อยู่ด้านล่างว่า “หุบปากกันให้หมด รีบอพยพเสีย ที่นี่ล้วนเป็นโรงงานอาหาร ออกไปจากที่นี่ก่อน แล้วค่อยหาที่อื่น รีบหน่อย อย่าให้พวกมันนำหน้าเรา”
แม้ไม่รู้ว่าเหตุใดเขาจึงร้อนรนถึงเพียงนี้ แต่ทุกคนก็ทยอยจากไป