กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารย์หมึกทอง
5 นครร้าง
“มารดามันเถอะ ช่างทรมานเสียจริง”
นึกภาพออกไหม ตอนที่ลืมตาขึ้นมาก็ตาย พอตายแล้วก็ลืมตาขึ้นมาอีก
สือโม่ฝานกัดฟันกรอดแล้วด่าออกมาคำหนึ่ง โชคดีที่ตอนแรกเขาใช้ร่างแท้ ไม่อย่างนั้นต้องถูกตีกลับไปยังเกาะวิญญาณเซียนของโถงดินแดนเอกปฐมแน่
กว่าหมื่นครั้งแล้ว สือโม่ฝานเหนื่อย
ใจก็เหนื่อย
ร่างทั้งร่างเปื้อนเลือด เลือดจากการฟื้นคืนชีพ เขาก็นอนแผ่อยู่กับพื้นอย่างนั้น
ไม่สนใจอะไรทั้งนั้น ปล่อยตัวเองหลับไปอย่างนั้น
“อืม แปลกแฮะ นี่มันที่ไหนกัน”
พอลืมตาขึ้นอีกครั้ง เขาอยู่ในห้องหนึ่ง ดูทรุดโทรมเล็กน้อย เขาค่อย ๆ ลุกจากเตียง