เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารย์หมึกทอง
3 ทุ่งหญ้าเวิ้งว้างแดนใต้
“ไม่ ไม่ได้ขอให้สังหารเขา ข้าขอร้องเจ้า สาวน้อยฝน เขาขอร้องเจ้า อย่าให้มันสังหารเขา”
หมี่ยวี่ชุนหวาดกลัวแล้ว เขาร้องขอความช่วยเหลือไม่ได้รับความช่วยเหลือ ขณะที่องครักษ์ของตนถูกคนจับกุมเอาไว้ในชั่วอึดใจ
เขาจ้องมองสือโม่ฝานตรงหน้า
เห็นเขาแสยะยิ้มพลางถามว่า “ข้าอยากตายอย่างไรหรือ? ประมุขผู้นี้ใจกว้างเสมอ ให้ข้าเลือกเอง”
ข้า ข้าใจกว้าง เช่นนั้นก็ปล่อยเขาไปเถิด
หมี่ยวี่ชุนคิดเช่นนั้นอยู่ในใจ ทว่าปากกลับไม่กล้าเอ่ยออกมา ได้แต่พร่ำวิงวอนขอชีวิตไม่หยุด
“ตายเสียเถิด”
ไร้ความหมาย เมื่อครู่ยังทำท่าเก่งกาจนัก อวดว่าตนร้ายกาจเพียงใด สุดท้ายพอเอาเข้าจริงกลับมีสภาพเช่นนี้
“ของสิ่งนั้นไม่เลวทีเดียว แม้ดวงจิตวิญญาณได้รับบาดเจ็บก็ยังรักษาได้ ให้ข้าลองถามดูว่าจะขอเมล็ดพันธุ์มาได้หรือไม่ แล้วนำไปให้ศิษย์แห่งโลกเบื้องล่างใช้”