เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารย์หมึกทอง
ค่อย ๆ จัดการไปทีละคน ไม่ต้องรีบร้อน
“อย่าเพิ่งได้ใจไป”
ก่อนสิ้นใจ ราชันฉินกว่างจ้องสือโม่ฝานอย่างเคียดแค้น พลางกล่าวประโยคนั้นออกมา ทว่าหนีอย่างไรก็หนีไม่พ้นแล้ว
ส่วนเฒ่าอสูรเฮยซานเองก็เหลือเพียงหนทางตายสายเดียว
“ถึงเขาจะได้ใจแล้วจะทำอย่างไรได้ พวกเจ้าคิดว่าจะหนีไปได้ถึงเมื่อใดกัน?” สือโม่ฝานแสยะยิ้ม สิบราชันยมโลกแห่งยมโลกอย่าได้คิดหนีออกจากกลางฝ่ามือของข้า
“เจ้าคิดว่าในยมโลกมีเพียงสิบราชันยมโลกเท่านั้นหรือ?”
ราชันฉินกว่างคำรามพิโรธ สือโม่ฝานเบ้ปากใส่เขา “มิใช่เพราะเผ่าจอมเวทที่ตกลงมายังยมโลกหรือ? เคราะห์กัปใกล้มาเยือนแล้ว พวกเขาล้วนเป็นผู้คนจากยุคบุพกาล ข้าไม่เชื่อหรอกว่าจอมเวทบรรพชนแห่งเผ่าจอมเวทจะยินยอมเข้ามาที่นี่ด้วยใจจริง”
“ข้า…”
ราชันฉินกว่างไม่อยากเชื่อว่าสือโม่ฝานจะคาดเดาตัวตนของผู้คนในยมโลกได้ล่วงหน้าแล้ว