กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารย์หมึกทอง
ตอนที่ 30 สิบราชันยมโลก
“โฮ้ววว”
“หึ!”
ยามดึกบนทางน้อยแห่งวัดหลานรั่ว หมาป่าเดียวดายหลายตัวเดินเตร่ และเหลือบเห็นเหยื่ออย่างสือโม่ฝาน
ในชั่วพริบตาที่ล้อมสือโม่ฝานไว้ พวกมันแทบรอไม่ไหวให้เขายกเท้าออก
กระบี่เล่มหนึ่งดูหรูหราแต่ไร้แก่นสาร แต่ใช้รับมือหมาป่าเดียวดายได้เหลือเฟือ
เพียงชั่วพริบตาเดียว ก็เหลือเพียงซากศพเรียงราย
“หึ เจ้าบัณฑิตไร้ฝีมือแม้แต่น้อย ก็ยังกล้าออกเดินเพียงลำพังยามราตรีหรือ”
เซี่ยโหวมือกระบี่แค่นเสียงหึ ไม่แม้แต่จะมองสือโม่ฝานสักนิด
สำหรับเซี่ยโหวมือกระบี่ที่ลงมือช่วยตนไว้ ถึงสือโม่ฝานจะไม่จำเป็นต้องให้เขาลงมือ แต่อย่างน้อยในเรื่องนั้น