กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารย์หมึกทอง
ลงสุสาน
หลังถึงเดือนจื่อที่กำหนดออกเดินทาง
หวังข่ายเสวียน: “จะไปจริง ๆ หรือ?!”
ต้าจินหยาพลิกดวงตาแดงก่ำ “ข้าก็คิดเช่นนั้นมิใช่หรือ? เอาละสหาย มีท่านปู่อยู่ตรงนั้น ข้าจะกลัวอะไร?”
หวังข่ายเสวียนพูดไม่ออก หลายวันมานี้เห็นต้าจินหยาปฏิบัติต่อสือโม่ฝานราวกับปู่ของตัวเอง
เขาอยากรู้อย่างแท้จริงว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่
ตั๋วเครื่องบินถูกจองไว้เรียบร้อยแล้ว
น่าจะเป็นเวลาประมาณเก้าโมงเช้า
ต้าจินหยาแบกเก้าอี้เข็น ส่วนสือโม่ฝานเดินอยู่ด้านหน้า ทั้งสองขึ้นเครื่องบิน ไม่นานก็กลับถึงประเทศ
หวังข่ายเสวียนตะลึงงัน เก้าอี้เข็นคันนั้นหนักถึงเพียงนั้นเชียวหรือ?