เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารย์หมึกทอง
ฟ้าบุพกาล มังกรมารแดนชำระ
“ผมนึกว่ามีแค่ผมที่มีพลังหลิงเสียอีก?”
จั่นฉือให้เชียนจวินแบกเฉินเยว่ที่ถูกตีจนสลบ ก่อนพากันออกไปพร้อมกับซานกุ่ยเหยาและพวก
“ฆ่า ฆ่า ฆ่า”
เด็กสาวผู้ถือกระบองเขี้ยวหมาป่าด้วยขา ใบหน้ามีรอยแผลเป็นอยู่บ้าง สวมเสื้อผ้าเรียบง่ายและเดินเท้าเปล่า บุกเข้าไปในสันเขาจิ่วกงหลิงด้วยไอสังหารพุ่งเสียดฟ้า
ฉงฉีที่อยู่ข้างเท้าสือโม่ฝานกล่าวว่า “พลังอสูรของฟ้าบุพกาลแปรเปลี่ยนเป็นปราณอสูรห้าธาตุ แม้ไม่เคยเข่นฆ่าผู้บริสุทธิ์อย่างสะเปะสะปะ แต่กลิ่นอายที่ลดลงอย่างมากนั้นหมายความว่า ตอนนี้ฟ้าบุพกาลไม่มีจิตใจควบคุมตนเองแล้ว นางถูกจิตสำนึกกัดกร่อนอย่างเห็นได้ชัด ตอนนี้ฟ้าบุพกาลก็อยู่ในสภาวะไร้เจ้าของเช่นกัน”
“แน่ใจหรือ?”
สือโม่ฝานยิ้มเล็กน้อยแล้วเอ่ยอย่างแผ่วเบา ฉงฉีพยักหน้า “หากไม่ใช่สภาวะไร้จิตสำนึก ย่อมเป็นไปไม่ได้ที่ฟันซึ่งใช้ฝากวิญญาณก่อกำเนิดของตนเองจะถูกฝังอยู่ในปากของเด็กสาวผู้นั้น”
“ช่างเรื่องนั้นเถิด มีคนกำลังจับตามองอยู่”