เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารย์หมึกทอง
จางเฟิงแห่งโลกพิภพแตก
“ควรจัดการข้าอย่างไร?”
ติ๋ง
หลิวเป้ยมีเหงื่อเย็นไหลท่วมกาย เขายืนอยู่บนแท่นทะยานขึ้นสู่เบื้องบน และไม่อยากเชื่อเลยว่าการแบ่งระดับของโลกนั้นจะเป็นเช่นนี้
ไม่มีผู้ใดอธิบายให้เขาฟัง และก็ไม่จำเป็นต้องอธิบายด้วย เพราะบนแท่นทะยานขึ้นสู่เบื้องบนมีแผ่นศิลาจารึกอยู่แผ่นหนึ่ง ซึ่งแนะนำรายละเอียดของโลกสวรรค์ไว้อย่างเรียบง่าย
การแบ่งระดับของผู้บำเพ็ญตั้งแต่ชั้นหนึ่งถึงชั้นเจ็ด ล้วนมีพละกำลังใกล้เคียงกับมนุษย์ปุถุชน
ส่วนที่เหลือก็คือสือโม่ฝานกำลังครุ่นคิด พลางมองเจ้าหมอนี่ที่มาเยือนโดยไม่คาดคิดและได้รับพลังมรดกอื่นมา
เขาพึมพำกับตนเองอยู่ในปากว่า ควรจัดการมันอย่างไรดี
“ไม่ว่าอย่างไร เจ้าก็เป็นผู้ที่แท่นทะยานขึ้นสู่เบื้องบนรับส่งมา แต่กลับไม่เป็นไปตามธรรมเนียม กล่าวคือ...” สือโม่ฝานมองเขาอย่างเย็นชา พลางยื่นมือออกไปโดยตรง ระบบที่เกิดจากสมบัติซึ่งผู้บำเพ็ญเข้าสู่มรรคาผู้หนึ่งแปรสภาพขึ้นหลังจากสิ้นชีวิต ถูกสือโม่ฝานควบคุมออกมาจากห้วงสมองของเขา “พลังที่ชิงมาจากการสังหารผู้อื่น เจ้าคนบัดซบนี้ถึงกับยังคิดจะหาผู้ร่วมดำรงชีพอีก”
สิ่งนั้นแตกต่างจากระบบของตน มันคือผู้บำเพ็ญเข้าสู่มรรคาที่ดับสูญไปแล้ว ซึ่งฝากตนไว้กับสมบัติชั้นยอดแห่งมหามรรค