เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารย์หมึกทอง
ข้าผู้เดียวเหนือผู้ใด ข้ากลับมาแล้ว
เมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของสือโม่ฝาน มู่ฮวาก็ตกตะลึงยิ่งนัก รีบเอ่ยปากขอร้องว่า “เป็นความเข้าใจผิด ท่านเจ้าโถง เขายินดี...”
เขายังพูดไม่ทันจบ ร่างทั้งร่างก็ถูกซัดลอยกระเด็น
สวีข่ายและคนอื่น ๆ ได้ยินเสียงดังสนั่น จากคฤหาสน์ด้านข้างมีร่างหนึ่งลอยกระเด็นออกมา จากนั้นก็มีเสียงดังโครม ร่างของคนผู้นั้นกลายเป็นหมอกโลหิต
จากนั้นดวงจิตวิญญาณสายหนึ่งก็ปรากฏขึ้น “สือโม่ฝาน ไว้ชีวิตข้าด้วย ไว้ชีวิตข้าด้วยเถิด เขาไม่ควรบุกรุกเข้ามาในบ้านของข้า”
ทันใดนั้น เปลวเพลิงก็ผุดขึ้นแผดเผาร่างของมัน
สือโม่ฝานได้ยินคำพูดนั้นจึงกล่าวว่า “สุนัขไร้มารยาทมาเยี่ยมเหล่าจื่อทั้งที กลับไม่รู้จักทักทาย เหล่าจื่อจะสั่งสอนเจ้าแทนบรรพชนก่อตั้งโถงแห่งโถงโลหิตเหล็กเอง ให้เจ้าได้รู้ว่ามารยาทเขาเป็นเช่นไร”
“อ๊าก ไม่เอาแล้ว ไม่เอาแล้ว! สือโม่ฝาน อย่าคิดว่าเพียงเพราะข้าเป็นผู้ทรงเกียรติชั้นห้าแล้วจะทำตามอำเภอใจได้!”
มู่ฮวาร้องลั่น เมื่อสัมผัสถึงกลิ่นอายของสือโม่ฝาน เขาก็รู้สึกคุ้นเคยกับมันจากผู้อาวุโสไท่ไจ้
นั่นคือกลิ่นอายของยอดฝีมือชั้นห้า