กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารย์หมึกทอง
ยุคอสูรมารเฉียนหยวน
“ประมุข ประมุข ฮือ ๆ ในที่สุดข้าก็กลับมาแล้ว”
ทันทีที่ออกมาจากช่องทางรอยแยก ลูกสุนัขตัวน้อยก็วิ่งร้องไห้สะอึกสะอื้นเข้ามา
สือโม่ฝานขมวดคิ้ว “เอ้อร์ฮา? สุนัขโง่ของข้าเหตุใดจึงกลายเป็นเช่นนั้นไปได้”
“พวกมันรังแกสุนัขเกินไปแล้ว พวกมันไม่ใช่มนุษย์ ฮือ ๆ ข้าอยากกลับไป ข้าอยากกลับไป”
เอ่อ
เกิดอะไรขึ้น?
พละกำลังภายนอกร่างของเอ้อร์ฮากลับคืนมาแล้ว เพียงแต่ดูเหมือนมันจะตกอยู่ภายใต้ข้อจำกัดบางประการของมรรคาสวรรค์
“เอาเถิด ข้าตายเสียก็พอแล้ว”
ทำได้เพียงอำพรางมันชั่วครู่ แล้วส่งกลับไปยังเกาะวิญญาณเซียน