กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารย์หมึกทอง
การเข่นฆ่าอย่างบ้าคลั่งถึง 25 ครา น่าเสียดายที่พวกเจ้าเอาศีรษะของข้าไปไม่ได้
“อึก”
ณ ปากทางเข้าหมู่บ้านของเมืองเล็ก สือโม่ฝานเดินเหยียบกองซากศพ พลางดื่มสุราอย่างกระหาย
“อ้อนวอนข้าสิ แล้วข้าจะไว้ชีวิตพวกมัน”
ชาวบ้านที่อยู่ด้านหลังคุกเข่าขอชีวิต เปลวเพลิงลุกโชน บุรุษตัวจริงย่อมไม่เหลียวหลัง
สุราจากขาของเขาหยดลงด้านหลัง ทำให้เปลวเพลิงโหมรุนแรงยิ่งขึ้น
มนุษย์เอ๋ย!
จงรู้จักประมาณตนเสียบ้าง เมื่อครู่พวกเจ้าคิดจะใช้เขาเพียงคนเดียวแลกกับการยื้อชีวิตพวกเราออกไปอีกไม่กี่ปีมิใช่หรือ
บัดนี้กลับเริ่มร้องขอชีวิต หากเขาเป็นเพียงคนธรรมดา เกรงว่าคงถูกพวกเจ้ากระทืบจมดินไปนานแล้ว
“เจ้ามารอสูรใจกล้านัก กล้าสังหารหมู่ตำบลภูเขาเขียวเชียวหรือ”