กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารย์หมึกทอง
โลกนี้ช่างพิกล เรือกลับเป็นเรือกินคน
“เจ้านาย มีเรืออยู่ลำหนึ่ง”
ให้ตายเถอะ ข้าก็อายเกินกว่าจะเอ่ยปากพูด สือโม่ฝานได้แต่พูดไม่ออก และไม่ได้ปฏิเสธว่าตนว่ายน้ำผิดทิศ เกาะเล็ก ๆ ที่เห็นเมื่อครึ่งวันก่อนกลับกลายเป็นว่าอยู่ตรงหน้าแล้ว
เดิมทีตั้งแต่ยามเช้าตรู่ เขาแช่อยู่ในน้ำทะเลอันเย็นเยียบ หากมิใช่เพราะลูกแก้วหลีกวารี เกรงว่าคงได้ฝึกฝนด้วยตนเองไปแล้ว
อาศัยโอสถ เขาฝืนทะลวงขึ้นมาจนใกล้เคียงระดับแต่กำเนิด