กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ลั่วจิ่วและผิงกลับไม่สะทกสะท้าน แม้ขาทั้งสองจะสั่นเทา แต่ปากก็เอ่ยว่า “ข้าวางใจ ให้เขามาคุ้มครองข้า”
“เขาบอกแล้วว่าเลิกเล่นได้แล้ว เจ้าเด็กน้อย วิชาลวงตาของข้าแค่นั้น ยังไงต๋าจี่ของเขาก็เล่นได้ลื่นมือกว่าข้า”
กระบี่อสุรภูมิพาดอยู่ที่ลำคอของลั่วจิ่วและผิง กลิ่นอายอสุราที่แผ่วซ่านทำให้ทั้งสองไม่อาจเชื่อสายตาตนเอง