กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารย์หมึกทอง
บทที่สามสิบเอ็ด สิบก้าวสังหารหนึ่งคน ไม่ซ่อนเร้น ข้าคือประมุข
ก๊อก ๆ
“เข้ามา”
เพียงขยับขาขับไล่กลิ่นอายด้านนอกห้อง สือโม่ฝานก็ยิ้มบาง ๆ แล้วเดินไปนั่งบนเก้าอี้
เอี๊ยด
เสี่ยวเอ้อร์ยกน้ำชากับอาหารเดินเข้ามา ก่อนวางลงบนโต๊ะอย่างคล่องแคล่ว
“คุณชายหลี่ โปรดรับประทานตามสบาย”
อืม
เมื่อเห็นเขาพยักหน้า เสี่ยวเอ้อร์ก็ประสานมือแล้วถอยออกจากห้อง
เนตรทำลายมายา: