บทที่ 192 เฉิงอันอยู่คนเดียวที่สถานรับรองคงจะเหงา ชิวหนิง เธอไปอยู่เป็นเพื่อนเขาเถอะ

บทที่ 192 เฉิงอันอยู่คนเดียวที่สถานรับรองคงจะเหงา ชิวหนิง เธอไปอยู่เป็นเพื่อนเขาเถอะ

วันแรกที่เพิ่งมาถึงฮาสื่อ สวี่เฉิงอันไม่ได้รีบร้อนไปทำธุระจริงจัง และไม่ได้รีบร้อนพาสามพี่น้องไปเที่ยวเล่น

หลังจากกินมื้อเที่ยงเสร็จ ก็พากันเดินเล่นรอบมหาวิทยาลัยแบบสบายๆ

การนั่งรถไฟมายี่สิบกว่าชั่วโมง ตัวเขาที่ร่างกายแข็งแรงดีจึงไม่รู้สึกเหน็ดเหนื่อย ทว่าซือชิวฉิงกับซือชิวหลิงเพิ่งเคยเดินทางไกลเป็นครั้งแรก การเดินทางรอนแรมยาวนานจึงย่อมมีความเหนื่อยล้าอยู่บ้าง

โดยเฉพาะน้องเล็ก ระหว่างทางตื่นเต้นเกินไป เมื่อคืนเลยแทบไม่ได้นอนหลับสนิทบนรถไฟ วันนี้จึงเที่ยวเล่นแบบเบาๆ ให้พวกเธอเดินชมมหาวิทยาลัย และถือโอกาสถ่ายรูปเล่นไปด้วย