บทที่ 190 ชิวหนิง ผมขอโทษ ผมไม่ได้เข้าสอบเกาเข่าปีนี้!

บทที่ 190 ชิวหนิง ผมขอโทษ ผมไม่ได้เข้าสอบเกาเข่าปีนี้!

สวี่เฉิงอันพาสองพี่น้องขึ้นรถรางมุ่งหน้าไปยังฮาซือต้าอย่างคุ้นเคยชำนาญทาง

เขาเพียงบอกซือชิวหนิงในจดหมายว่าจะเดินทางมาเมืองเอก ช่วงเวลาน่าจะเป็นหลังจากเธอปิดเทอมได้ไม่นาน แต่ไม่ได้ระบุวันที่แน่ชัด เพราะไม่อยากให้ภรรยาตัวน้อยต้องลำบากมารอรับที่สถานีรถไฟ

รถไฟหัวเขียวดีเลย์เป็นเรื่องปกติที่พบเห็นได้บ่อย บางครั้งอาจช้าไปหลายชั่วโมง ให้ซือชิวหนิงรออยู่ในรั้วมหาวิทยาลัยฮาซือต้าจะดีกว่า

ตลอดทางสองพี่น้องต่างชะโงกหน้ามองผ่านหน้าต่าง ชมทิวทัศน์ภายนอกและสิ่งปลูกสร้างแปลกตา ยิ่งเป็นซือชิวหลิงยิ่งตื่นเต้นจนส่งเสียงเจื้อยแจ้วไม่หยุดราวกับนกน้อยที่เพิ่งบินออกจากกรง

เมื่อมาถึงฮาซือต้า ทั้งสามก็ลากกระเป๋าเดินทางก้าวลงจากรถราง