บทที่ 108 ทั้งหมู่บ้านแห่ขายของป่าถึงหน้าบ้าน ของสะสมส่วนตัวของพรานเฒ่าจ้าวฟู่กุ้ย

บทที่ 108 ทั้งหมู่บ้านแห่ขายของป่าถึงหน้าบ้าน ของสะสมส่วนตัวของพรานเฒ่าจ้าวฟู่กุ้ย

ราคารับซื้อของป่าพวกนี้ของทางการต่ำเกินไป อย่างเช่นหนังกระรอกเทาผืนละแค่ห้าเหมา ชาวบ้านจึงไม่อยากขายให้ทางการ ปกติมักจะไปตั้งแผงขายที่ตลาดนัดใหญ่ ซึ่งขายได้ถึงแปดเหมา

ให้พวกเขาหนึ่งหยวนสองเหมา ได้เพิ่มขึ้นอีกครึ่งหนึ่ง ชาวบ้านก็พึงพอใจมากแล้ว

ส่วนตัวเขาพอรับซื้อมาทั้งหมด เปลี่ยนมือเอาไปค้าขายกับเหลียงเหวินเฟิง ก็ฟันส่วนต่างได้ทันทีห้าถึงหกเหมา

นี่แหละคือได้ประโยชน์ทั้งสองฝ่าย แฮปปี้กันทุกฝ่าย

หากเป็นปีก่อน การทำธุรกิจในหมู่บ้านคงไม่ใช่จังหวะเวลาที่ดี

ก่อนที่จะมีการจัดสรรที่ดินสู่ครัวเรือน ทุกคนต้องไปทำงานที่กองผลิต จะมีเวลาให้จัดสรรได้ตามใจมากขนาดนี้ไปขึ้นเขาเพื่อล่าสัตว์หรือเก็บเห็ดได้อย่างไร