ตอนที่ 187 จบบริบูรณ์

ชีวิตในมหาวิทยาลัยของจี้จือเวย สามารถสรุปได้ด้วยคำสี่คำ นั่นคือดั่งปลาได้น้ำ

การเรียนในห้องไม่เปลืองแรงเลยสักนิด เพราะมีพื้นฐานเดิมอยู่แล้ว สิ่งที่ครูสอนเธอเคยเรียนมาแล้วรอบหนึ่งในชาติก่อน เวลาฟังอาจารย์บรรยายจึงเหมือนนั่งฟังเล่านิทาน ผ่อนคลายสบายใจเป็นอย่างยิ่ง

เลิกเรียนก็ไม่ปล่อยให้เวลาว่าง ถ้าไม่ไปหมกตัวอยู่ในห้องสมุด ก็ไปรวมกลุ่มกับพวกจี้จือเหยาและเซี่ยซูฉิน กัดแอปเปิ้ลไปพลางพูดคุยกันไปพลาง ใช้ชีวิตอย่างสบายอารมณ์

“เรื่องกลุ้มใจ” เพียงหนึ่งเดียวก็คือโด่งดังเกินไป

รัศมีอันดับหนึ่งระดับมณฑลเปรียบเสมือนลำโพงกระจายเสียงพกพา ไม่ว่าจะเดินไปทางไหนก็มีแต่คนจำเธอได้

ไปตักข้าวที่โรงอาหาร น้าคนตักกับข้าวจำเธอได้ มือกระตุกแถมหมูตุ๋นซีอิ๊วให้อีกครึ่งทัพพี ไปยืมหนังสือที่ห้องสมุด เจ้าหน้าที่พอเห็นบัตรยืมหนังสือของเธอก็ยิ้ม “อ้อ จอหงวนคนนั้นนี่เอง ยืมเพิ่มอีกสองวันก็ไม่เป็นไรหรอก”