ตอนที่ 185 เซี่ยซูฉินซูเหวินเซวียนมานครหลวง

หลังจากย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านสี่ประสาน วันเวลาก็ดำเนินไปอย่างสุขสบายเหลือเกิน

จี้จือเวยนอนตื่นเองตามธรรมชาติต้นสายทุกวัน ตื่นมาก็มีอาหารเช้าร้อน ๆ ที่เฉินเซียงเหลียนทำเตรียมไว้ให้ พอกินเสร็จก็ไปนั่งที่ลานบ้าน อาบแดดแทะเมล็ดแตง นาน ๆ ทีก็แหย่หวงโต้วเล่น หรือไม่ก็ลับฝีปากกับจี้จือเหยาสักสองสามประโยค

ช่วงสองวันที่เฉิงเยี่ยนชวนได้หยุดพัก ทั้งสองคนยังพากันไปเดินเล่นที่สวนสาธารณะทะเลเหนืออยู่หนึ่งรอบ ได้พายเรือ ถ่ายรูป หวานชื่นเป็นที่สุด

วันเวลาที่แสนสบายอารมณ์นี้ผ่านไปเสียจนจี้จือเวยแทบจะลืมไปแล้วว่าเธอยังเป็นนักศึกษาที่กำลังจะเข้าเรียนในมหาวิทยาลัย

จนกระทั่งถึงวันที่ยี่สิบเดือนหนึ่ง บุรุษไปรษณีย์ก็ตะโกนลั่นปากตรอกหูท่งว่า “จี้จือเวย! โทรเลข!”

จี้จือเวยรับโทรเลขมาเปิดดูแล้วก็ยิ้มร่า เป็นโทรเลขที่เซี่ยซูฉินส่งมา บอกว่าเธอกับซูเหวินเซวียนจะมาถึงสถานีนครหลวงในบ่ายวันพรุ่งนี้ ให้ไปรับด้วย

“แม่! พรุ่งนี้เพื่อนฉันจะมาถึงแล้ว!” จี้จือเวยตะโกนบอกเข้าไปในห้องครัว