ตอนที่ 152 คืนส่งท้ายปีเก่า

พริบตาเดียวก็มาถึงวันคืนส่งท้ายปีเก่าคืนส่งท้ายปีเก่า ท้องฟ้ายังไม่สว่างโร่ดี เฉินเซียงเหลียนก็ปลุกคนทั้งครอบครัวตื่นขึ้นมาแล้ว

“รีบตื่นเร็วเข้า รีบตื่น! ไปสายผักดี ๆ ในตลาดสดก็โดนคนอื่นแย่งเลือกหมดพอดี!”

จี้จือเวยดึงผ้าห่มมาห่อตัวแล้วพลิกกาย มองออกไปนอกหน้าต่างด้วยความงัวเงีย ขอบฟ้าเพิ่งจะมีแสงสีขาวอมเทาปรากฏขึ้นจาง ๆ เพียงชั้นเดียว

จี้จือเหยาที่อยู่บนเตียงข้าง ๆ ร้องพึมพำอิดออดพลางยันกายลุกขึ้นมานั่ง ผมเผ้ายุ่งเหยิงราวกับรังไก่ ดวงตายังคงลืมครึ่งหลับครึ่ง

“แม่ ตอนนี้เพิ่งจะกี่โมงกัน……” จี้จือเหยาหาวหวอดพลางพึมพำ

“ตีห้าครึ่งแล้ว! เธอรู้อะไรกัน ตรุษจีนน่ะตลาดสดมีคนไปต่อคิวตั้งแต่ตีสี่แล้ว!” เฉินเซียงเหลียนสวมเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว ในมือกำถุงผ้าขนาดใหญ่ไว้สองใบ ยืนอยู่หน้าประตูห้องด้วยน้ำเสียงทรงพลังเปี่ยมล้น “เร็วเข้า พ่อเธอไปเข็นด้วยตัวเองจักรยานแล้ว”

จี้จือเวยกับจี้จือเหยาสบตากันรอบหนึ่ง แล้วพากันลุกขึ้นมาอย่างจำนนต่อโชคชะตา