ตอนที่ 134 เหนื่อยแทบขาดใจ

เสียงนกหวีดตอนเย็นดังขึ้นเสียที

จี้จือเวยยืดเอวขึ้น ขยับหัวไหล่ที่ปวดเมื่อยเล็กน้อย แล้วพ่นลมหายใจออกมายาว ๆ

ยังพอไหว แม้จะเหนื่อย แต่ก็ไม่ถึงขั้นร่างแทบแหลกเหมือนปีก่อน

บำรุงด้วยน้ำพุวิญญาณมาหนึ่งปี กายาแตกต่างไปแล้วจริง ๆ

เธอแบกเคียวเดินไปทางหัวแปลง ขากางเกงเปรอะเปื้อนไปด้วยโคลนและเศษใบไม้ หมวกฟางเอียงไปอยู่ด้านหลังศีรษะ ตรงขมับมีเหงื่อซึมบาง ๆ แต่ฝีเท้ายังมั่นคง สีหน้าก็ดูปกติ

ป้า ๆ สองสามคนที่อยู่ข้าง ๆ เห็นเธอแบบนี้ ก็พากันจุ๊ จุ๊ ปากด้วยความประหลาดใจ

หลิวจ่าวฮวาทุบเอวตัวเอง “เธอดูเยาวชนปัญญาชนจี้สิ หน้ายังไม่แดงเลย พวกเรากระดูกแก่ ๆ ไม่กี่คนนี้แทบจะไม่ไหวกันอยู่แล้ว”

โจวอิงก็ยืดเอวขึ้น เช็ดเหงื่อพลางเออออ “นั่นน่ะสิ”

จี้จือเวยนึกในใจว่าฉันมีตัวช่วย จากนั้นก็รีบชิ่งหนีไป

ทางหัวแปลงข้าง ๆ เฉิงเยี่ยนชวนกำลังเรียงต้นข้าวโพดมัดสุดท้ายให้เข้าที่พอดี