ตอนที่ 57 เปิดเผยความในหน้าต่าง

บนเส้นทางขากลับจากสหกรณ์ประชาคม ท้องฟ้าก็มืดลงแล้ว

ยามกลับถึงลานบ้านเล็กอิฐเขียว เจ้าหวงโต้วกำลังนอนสัปหงกอยู่ตรงธรณีประตู พอได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวก็ชันหูขึ้นทันที เมื่อเห็นว่าเป็นจี้จือเวย มันก็พุ่งเข้ามาทั้งถูทั้งดุนขากางเกงของเธอ

จี้จือเวยย่อตัวลงขยี้หัวหมา ล็อคประตูบ้านเรียบร้อย แล้วเติมไฟในเตาไฟให้ลุกโชนขึ้นอีกหน่อย เพื่อให้ในห้องอบอุ่นขึ้น

ล้างหน้าแปรงฟันเสร็จสรรพ เธอก็เอนกายลงนอนบนเตียงคัง ภายในผ้าห่มอบอุ่นสบายจนชวนให้ผ่อนลมหายใจอย่างเป็นสุข

ทว่าพอหลับตาลง ภาพเหตุการณ์ตอนกลางวันกลับหมุนวนในหัวไม่หยุดราวกับโคมม้าวิ่ง

ทั้งเสี้ยวหน้าของเฉิงเยี่ยนชวนภายใต้แสงไฟสลัวในโรงภาพยนตร์ ทั้งระยะห่างครึ่งก้าวที่เขาขยับเข้ามาหาเธอในร้านถ่ายรูป ทั้งรอยโค้งจาง ๆ ตรงมุมปากยามแฟลชแมกนีเซียมสว่างวาบขึ้นมา...

เธอพลิกตัว กระชับผ้าห่มให้แน่นขึ้นอีกนิด

“ไม่ไหวแล้ว นอนไม่หลับแล้วจริง ๆ” จี้จือเวยลืมตาขึ้นจ้องมองคานบ้านอันมืดมิดแล้วพึมพำกับตัวเอง

ในใจคล้ายมีกระต่ายตัวน้อยซุกอยู่ เต้นตึกตัก ๆ อย่างคึกคัก

ในหัวของเธอฉายวนเหมือนภาพยนตร์ ทุกเรื่องราวเล็ก ๆ น้อย ๆ ยามอยู่ร่วมกับเฉิงเยี่ยนชวนผุดขึ้นมาทีละฉาก