ตอนที่ 49 ค่ำคืนส่งเสบียง

ผืนป่าเขาแห่งอ่าวเซี่ยงหยาง จันทร์เสี้ยวบางแขวนเด่นอยู่บนท้องฟ้าสีน้ำเงินเข้ม ดวงดาวประปรายไม่กี่ดวงเปล่งประกายแสงริบหรี่

จี้จือเวยกระชับเสื้อคลุมบุฝ้ายแน่น หดคอเดินขึ้นเขาไป ลมหายใจสีขาวที่พ่นออกจากปากลอยคว้างแล้วสลายไปใต้แสงจันทร์

ทางเดินสายเล็กหลังเขาที่ตอนกลางวันยังพอนับว่าเดินง่าย ครั้นถึงเวลากลางคืนกลับเปลี่ยนสภาพไปโดยสิ้นเชิง

กิ่งไม้และหญ้ารกชัฏขวางระเกะระกะอยู่บนทาง ใต้เท้าเต็มไปด้วยหินโผล่และหลุมบ่อ กิ่งไม้แห้งถูกเหยียบหัก ส่งเสียงเปรียะ “กร๊อบ” ดังขึ้นเป็นพัก ๆ เสียดแทงแก้วหูเป็นพิเศษในดงไม้บนเขาอันเงียบงัน

ลมภูเขาพัดผ่านดงไม้วู่วู่หวีดหวิว เสียงร้องโหยหวนต่ำ ๆ ไม่กี่ครั้งของนกและสัตว์ร้ายไม่ทราบนามในระยะไกลแว่วมาแผ่วเบา ฟังแล้วชวนให้ใจบีบคั้น

จี้จือเวยกลืนน้ำลายลงคอหนึ่งอึก ในใจเริ่มรู้สึกขนพองสยองเกล้าอยู่บ้าง

“ช่างเถอะ เปิดโปรเลยแล้วกัน”

เธอขยับความคิด ร่างทั้งร่างก็อันตรธานหายไปจากที่เดิม