ตอนที่ 23 ตลาดมืด

พอออกจากมิติ จี้จือเวยก็คล้องตะกร้าไม้ไผ่เก่าครึ่งใหม่ครึ่งไว้ที่แขน หลังค่อม เดินกะโผลกกะเผลกเลี้ยวเข้าไปในตรอกเก่าเส้นเดิมเมื่อคราวที่แล้ว

ในตรอกยังคงเป็นสภาพเดิม กำแพงสีเทา ประตูผุพัง และกำแพงบ้านที่พังทลายไปครึ่งท่อน

เธอชะลอฝีเท้าลง หางตากวาดมองไปยังลานบ้านที่แง้มประตูไว้บานนั้น หน้าประตูยังคงจอดด้วยตัวเองจักรยานคันเก่าพัง ๆ คันนั้นไว้จริง ๆ

เธอเพิ่งจะเดินเข้าไปใกล้ ในช่องประตูก็มีหัวโผล่ออกมาครึ่งหนึ่ง ชายหน้าตอบกวาดสายตาระแวดระวังมองไปทั่วร่างเธอรอบหนึ่ง พอเห็นว่าเธอเป็น “หญิงชรา” ที่หลังค่อมเอวคด สีหน้าก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย แต่น้ำเสียงยังคงระแวดระวัง “มาหาใคร”

จี้จือเวยเลียนน้ำเสียงของหญิงชราในหมู่บ้าน น้ำเสียงแหบพร่า ปนรอยยิ้มประจบประแจงเล็กน้อย “สหาย… ฉันอยากเข้าไป… ซื้อของหน่อย”

ชายหน้าตอบประเมินเธอขึ้นลงสองสามตา สายตาหยุดอยู่ที่เสื้อผ้ามอมแมมสีเทาและการแต่งกายที่โพกผ้าคลุมหัวอยู่สองวินาที ในที่สุดก็ยื่นมือออกมาชูนิ้วเป็นรูปเลข “สอง” “สองเหมา”