ตอนที่ 17 ซุนซานหลินปีนกำแพง

คืนนั้น จันทร์มืดลมแรง

ซุนซานหลินกระดกสุราขาวชั้นเลวไปสองอึกเพื่อย้อมใจ อาศัยความมืดของค่ำคืนคลำทางมาจนถึงกำแพงหลังลานบ้านของจี้จือเวย

เขาเกาะบนสันกำแพงชะโงกมองเข้าไปข้างใน เห็นในลานบ้านมืดสนิท มีเพียงเสียงกรนเบา ๆ ดังมาจากรังของหวงโต้ว ในใจพลันยินดีปรีดาอย่างบ้าคลั่ง รู้สึกว่าลาภลอยนี้ช่างคว้ามาได้ง่ายดายเหลือเกิน

เขาปีนข้ามสันกำแพงอย่างงุ่มง่าม เท้าเพิ่งแตะพื้น ยังไม่ทันได้ยืดเอวตรง——

“กร๊อบ!”

เสียงระเบิดดังลั่นเฉียบขาดกังวานขึ้นหนึ่งสาย พร้อมกับเสียงกรีดร้องโหยหวนราวกับหมูถูกเชือดของซุนซานหลิน ฉีกกระชากความเงียบสงบของหมู่บ้านขาดสะบั้นลงในชั่วพริบตา

“อ๊าก——!”

เท้าข้างหนึ่งของซุนซานหลินเหยียบเข้ากับกับดักหนูขนาดใหญ่พิเศษที่จี้จือเวยวางซ่อนไว้ล่วงหน้าตรงเงามืดโคนกำแพงอย่างจัง เดิมทีกรอบกับดักนั้นมีไว้ใช้ดักกระกระต่ายป่า แรงดีดมหาศาลน่าตกใจ งับเข้าที่กระดูกข้อเท้าของเขาโดยตรง เจ็บจนเหงื่อกาฬผุดท่วมร่างในชั่วพริบตา เขากอดเท้ากระโดดเหยง ๆ อยู่กับที่ เสียงเอะอะดังสนั่นจนแทบจะเปิดหลังคาบ้านได้