เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 308 - ตำหนักหยวนเตี้ยน ก็คงไม่อยากเป็นศัตรูกับใต้หล้าใช่หรือไม่
"เทพโบราณแห่งการสังหาร ไม่ได้พบกันเสียนาน"
"ได้ยินว่า บัดนี้ท่านเรียกขานตนเองว่า กู๋ลู่ หรือ"
หนิงซิวหยวนกุมมือคารวะตอบ แม้ไม่เคยพบหน้ากันมาก่อน ทว่าก็ประดุจสหายเก่าที่พรากจากกันไปนานหลายปี
กู๋ลู่รู้สึกสะท้อนใจ กุมมือคารวะตอบเช่นกัน
"เอ่ยไปแล้วก็น่าละอาย หลังเปลี่ยนฟ้าพลิกแผ่นดิน เทพโบราณล้วนกลายเป็นอดีต นี่เป็นหนทางจำใจ หากไม่อยากสูญสลาย ก็ต้องรู้จักละทิ้งและเลือกสรร ก้าวเดินไปตามยุคสมัย"
"วาจานี้มีเหตุผล ข้าเองก็เห็นพ้องยิ่งนัก" หนิงซิวหยวนพยักหน้าเล็กน้อย
"จะว่าไปแล้ว ตอนนั้นข้ารอเจ้าอยู่สิบปี ทว่ากลับรอไม่พบ มิเช่นนั้นแล้ว ด้วยพรสวรรค์ของเจ้า วิถีเคราะห์ในยามนี้คงจะรุ่งโรจน์ยิ่งกว่านี้มาก"
สิ่งที่เทพโบราณแห่งการสังหารเอ่ยถึง ก็คือเรื่องในอดีตที่บอกให้หนิงซิวหยวนต้องทะยานขึ้นสู่เบื้องบนให้ได้ภายในสิบปี