เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 228 - วาจาเชือดเฉือนพู่กันสังหาร อาณาจักรนักบวชบนฝ่ามือ!
เมื่อเห็นนักพรตพ่ายแพ้อย่างย่อยยับด้วยตาตนเอง หลังจากที่ตระหนักถึงพลังต่อสู้อันแข็งแกร่งดุดันของหนิงซิวหยวนแล้ว นักบวชและบัณฑิตก็หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะเกิดความหวาดระแวงขึ้นในใจ
แต่ในตอนนี้ หนิงซิวหยวนกลับให้พวกเขาทั้งสองคนลงมือพร้อมกันโดยตรง อาจจะพอต่อสู้ได้
บัณฑิตและนักบวชคิดเช่นนี้ จึงสบตากันครู่หนึ่ง ก่อนจะหันสายตาไปมองหนิงซิวหยวนพร้อมกัน!
บางทีอาจเป็นเพราะความรู้สึกตกตะลึงที่หนิงซิวหยวนนำมานั้นรุนแรงเกินไป ในมิติวิถีสวรรค์แห่งนี้ บัณฑิตกลับรู้สึกราวกับว่าเวลาผ่านไปแล้วหนึ่งพันปี หรือแม้กระทั่งหนึ่งหมื่นปี
เขายอมรับว่า เมื่อเทียบกับสิ่งมีชีวิตระดับสูงสุดในยุคสมัยนั้น ตนเองไม่นับว่าเป็นตัวอะไรเลยจริงๆ
แม้แต่ "หนึ่งปราณจำแลงสามวิสุทธิ์" ของวิถีเต๋ายังพ่ายแพ้ เคล็ดวิชาธรรมดาทั่วไป ย่อมต้องทนไม่ไหวอย่างเห็นได้ชัด เป็นเพียงการรนหาความอัปยศใส่ตัวเท่านั้น
ด้วยเหตุนี้ เขาจึงบอกกับหนิงซิวหยวนโดยตรงว่า