เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 226 - ปรมาจารย์เต๋าผู้ริเริ่ม หนึ่งปราณจำแลงสามวิสุทธิ์!
ได้ยินคำว่า "วิชาเซียนไร้ผู้ต้าน" ไม่กี่คำนี้ แววตาของหนิงซิวหยวนทอประกายวาบผ่านไปอย่างยากจะสังเกตเห็น
เขาอยากรู้เหลือเกินว่า "วิชาเซียนไร้ผู้ต้าน" ที่เป็นของยุคสมัยนั้น จะมีความลึกล้ำพิสดารเพียงใด
ทว่าเห็นนักพรตผู้นั้นรวบสองนิ้วเป็นกระบี่ ตั้งไว้เบื้องหน้าใบหน้า ริมฝีปากขยับท่องบ่นคาถาอย่างเงียบงัน ความลึกล้ำไร้สิ้นสุดพลันบังเกิด กลิ่นอายแห่งมรรคอันยากจะหยั่งถึงขุมหนึ่งแผ่ซ่านออกไปตามสภาวะ
"ปฐมกาลแยกฟ้าดินมรรคมาก่อน คงอยู่หรือว่างเปล่าล้วนเป็นไปตามธรรมชาติ!"
ในขณะที่เสียงแห่งมรรคอันลึกล้ำสูงส่งดังก้อง ร่างหนึ่งก็ค่อยๆ ก้าวออกมาจากเบื้องหลังนักพรตผู้นั้น จ้องมองหนิงซิวหยวน ทว่าไม่กล่าววาจาใด เพียงเผยให้เห็นความคมกริบอันไร้สิ้นสุด