กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 123 - ข้าไม่ต้องไว้หน้าหรือ?
เพียงเห็นตราโอสถสีขาวลูบผ่าน รอยเลือดก็หายไปจนหมดสิ้น บาดแผลสมานตัวสนิท ไม่หลงเหลือแม้แต่รอยแผลเป็น
ภาพที่น่าทึ่งนี้ อธิบายทุกอย่างได้ชัดเจนแล้ว
มองดูแขนที่หายเป็นปกติ ท่านยายเชียนหยิงเหม่อลอยไปชั่วขณะ
จากนั้น นางก็ไม่สนใจศักดิ์ศรีของยอดฝีมือขั้นผสานมรรค คุกเข่าลงบนพื้น ใช้สองมือประคองตราโอสถสีขาว ชูขึ้นเหนือหัว คืนให้หนิงซิวหยวน
"ขอคุณชายโปรดอภัยที่ผู้น้อยล่วงเกิน ตราโอสถสีขาวนี้เป็นของจริง ตามกฎบรรพชน สกุลป๋ายเทพโอสถ ยินดีพลีชีพเพื่อคุณชาย"
ตอนที่กล่าวประโยคนี้ น้ำเสียงของท่านยายเชียนหยิงเต็มไปด้วยความตื่นเต้น
ป๋ายเยียนก็คุกเข่าลงตาม เมื่อมองหนิงซิวหยวน ดวงตาก็งดงามเต็มไปด้วยความเคารพ