เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 103 - มุมลับตา กระดูกนิ้วท่อนหนึ่งที่ไม่ดับสูญ
ในเวลาเดียวกัน ณ มุมลับตาแห่งหนึ่งบนโลก ที่ซึ่งแสงตะวันและแสงจันทร์สาดส่องไม่ถึง และเป็นสถานที่ที่สรรพสัตว์ไม่อาจล่วงรู้ เปลวเพลิงมารสายหนึ่งที่แผ่กลิ่นอายอันแปลกประหลาดอย่างยิ่ง ได้ลุกโชนขึ้นมาอย่างเงียบเชียบ
"ผู้ใดเป็นคนปล่อยข่าว ทำให้ฉายาของข้าปรากฏขึ้นบนโลกอีกครั้ง"
หัวกะโหลกมนุษย์นับไม่ถ้วน ถูกนำมาเรียงซ้อนกันเป็นแท่นบูชาสูงตระหง่าน ตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางความมืดมิด แผ่กลิ่นอายคาวเลือดและความตายอันเข้มข้น
เมื่อเสียงอันโอหังและอำมหิตดังขึ้นจากแท่นบูชา หัวกะโหลกที่เนื้อหนังเน่าเปื่อยไปจนหมดสิ้นเหล่านั้น กลับมีเลือดสดๆ ไหลรินออกมา แฝงไว้ด้วยความชั่วร้ายและน่าสะพรึงกลัวที่ไม่อาจบรรยาย
เบื้องล่างแท่นบูชากระดูกขาว มีเงาร่างมากมายคุกเข่าหมอบกราบอยู่บนพื้น โขกศีรษะให้แท่นบูชากระดูกขาวอย่างต่อเนื่อง สีหน้าเต็มไปด้วยความศรัทธาและความยำเกรง