ตอนที่ 97 ความคิดของตระกูลว่าน บนโต๊ะอาหารตระกูลหลาน

บทที่ 97 ความคิดของตระกูลว่านบนโต๊ะอาหารตระกูลหลาน

บทที่ 97 ความคิดของตระกูลว่านบนโต๊ะอาหารตระกูลหลาน

เรื่องที่ตระกูลหลานกับตระกูลเมิ่งไม่ลงรอยกัน เป็นสิ่งที่ทุกคนในแวดวงรู้ดี

แต่นั่นไม่ได้ขัดขวางความคิดของคนตระกูลว่านที่อยากได้ประโยชน์จากทั้งสองฝ่าย ให้ทั้งสองตระกูลมอบผลประโยชน์แก่ตนเอง โดยไม่ล่วงเกินใคร

เมื่อมีผลประโยชน์ ตระกูลหลานกับตระกูลเมิ่งก็ล้วนเป็นผู้ใหญ่ของสองครอบครัวร่วมกันของสหายตระกูลว่าน กลายเป็นครอบครัวเดียวที่รักใคร่กลมเกลียว

เมื่อไม่มีผลประโยชน์ ตระกูลหลานกับตระกูลเมิ่งก็เป็นเพียงผู้ใหญ่ของสองครอบครัวที่เกี่ยวดองกันคนละสาย แค่ตีตัวออกห่างและตัดความสัมพันธ์ก็พอ

สรุปแล้ว ในความคิดของคนตระกูลว่าน ทุกอย่างล้วนเริ่มต้นจากผลประโยชน์ พวกเขาสามารถแสร้งทำเป็นหูหนวกตาบอด แสร้งทำเป็นบ้าเป็นใบ้ได้

คนตระกูลว่านล้วนมีนิสัยเห็นแก่ตัว แม้ว่านเชี่ยนเชี่ยนจะเป็นลูกสาวที่ว่านจี้เย่มีตอนแก่ นางก็เป็นเพียงหมากที่เขาใช้สร้างความสัมพันธ์ ไม่ได้ให้ความสำคัญมากนัก

เมื่อลูกหลานเติบโตมาเป็นเช่นนี้ ท่านผู้เฒ่าว่านเองก็เจ็บปวดใจอย่างยิ่ง แต่กลับทำอะไรไม่ได้ จึงย้ายออกไปอยู่คนเดียว

แน่นอนว่า ว่านเชี่ยนเชี่ยนซึ่งยังมีจิตใจเป็นเด็ก ย่อมไม่รู้ว่าตนเองมีสถานะเช่นไรในใจของบิดาแท้ ๆ