ตอนที่ 87 ครอบครัวที่มาอย่างเกรี้ยวกราด

[อานุภาพ]

อวี๋จือซุกหน้าอยู่ในอ้อมกอดของหวังซินเฟิ่ง ร่างกายทั้งร่างจึงสงบลง หากจะบอกว่าเมื่อครู่นี้เธอไม่ตื่นตระหนกเลยก็คงเป็นไปไม่ได้

เธอยืนอยู่เพียงลำพังกลางหอประชุมกว้างใหญ่ เมื่อทุกคนมองเธอด้วยสายตาเคลือบแคลง รังเกียจ และชิงชัง เธอก็รู้สึกถึงความโดดเดี่ยวไร้ที่พึ่ง ทั้งอ่อนแอและไร้หนทาง

ทั้งร่างราวกับทุ่นที่ลอยคว้างไร้ราก ไม่พบจุดให้หยั่งเท้า ไร้ที่พึ่งเหลือเกิน

หวังซินเฟิ่งสงสารจนแทบหมดสติ มือยังคงลูบหลังอวี๋จือไม่หยุด พลางปลอบโยนเสียงเบา

ซางต้าจ้วงร้อนใจจนแทบกระทืบเท้าอยู่ข้าง ๆ “แม่ รีบให้ผมดูภรรยาผมหน่อย ให้ผมดูหน่อย”

หวังซินเฟิ่งหันกลับไปตบหน้าซางต้าจ้วงด้วยฝ่ามือฉาดหนึ่ง “ไอ้เศษสวะไร้ประโยชน์ ภรรยาถูกรังแกจนแทบตายอยู่แล้ว ยังจะดูอยู่นั่น รู้จักแต่ดู ทำเหมือนลูกแก้วสองข้างของแกใหญ่นัก ดู ๆ ๆ นอกจากดูแล้วแกยังทำอะไรเป็นอีก?”

“ไอ้หมาไร้ประโยชน์ ยังไม่ไปจัดการนังสารเลวที่รังแกภรรยาแกอีก เธอไม่ใช่อยากตายหรือไง ข้าใจดี จะช่วยเธอสักครั้ง รีบไป”

ซางต้าจ้วงกอดภรรยาไม่ได้ จึงหันหลังเดินตรงขึ้นไปบนเวที