ตอนที่ 82 ทะเลาะกันด้วยกัน

ตอนที่ 82 ทะเลาะไปด้วยกัน

หวังซินเฟิ่งแค่นหัวเราะ ยกไม้ฉื่อสำหรับวัดผ้าขึ้นฟาดทันที “ไอ้สารเลวน้อย ไอ้คนไร้ยางอาย ตาแกคงบอดไปแล้ว อ้าปากก็เอาแต่พูดจาเหลวไหล ไม่ดูเสียบ้างว่านี่มันโลกปฐพีอะไร ข้าจะตีไอ้เจ้าสารเลวไร้สมองอย่างแกให้ตาย ไอ้โง่”

ซางเซิ่นกับซางเย่มองบิดาแท้ ๆ ถูกตีด้วยสายตาเย็นชา สมน้ำหน้า พวกเขาสามคนยังมีชีวิตอยู่ตรงนี้แท้ ๆ ยังกล้าพูดจาเหลวไหล หน้าหนาเกินไปแล้ว ไม่กลัวว่าจะสอนเด็กเสียคนหรือไง ถ้าไม่ตีแกแล้วจะตีใคร

เดิมทีอวี๋จืออายจนใบหน้าเล็ก ๆ แดงก่ำเพราะคำพูดของซางต้าจ้วง แต่พอเห็นชายหนุ่มถูกแม่สามีตีจนต้องกอดหัววิ่งหนีไปทั่ว นางก็เริ่มสงสารเขาอีกครั้ง

“แม่ ตอนกลางคืนมืดแล้ว เดี๋ยวแม่จะหกล้ม เอาเถอะ ไม่ต้องไล่ตีแล้ว รีบมาพักก่อน”

หวังซินเฟิ่งจึงหยุดลงตามจังหวะ หลังจากด่าซางต้าจ้วงไปอีกชุดใหญ่ นางก็ถูกอวี๋จือจูงกลับไป

ซางต้าจ้วงถูกตีจนแสยะปากด้วยความเจ็บปวด ร่างกายปวดระบมไปหมด เขาทำได้เพียงส่งสายตาน้อยใจให้ภรรยา ไม่กล้าพูดจาเหลวไหลเพื่อเรียกร้องการปลอบโยนอีก

อวี๋จือเม้มปากแอบหัวเราะ สมน้ำหน้า นับวันยิ่งไร้ธรรมเนียม คำพูดแบบนี้จะพูดต่อหน้าคนอื่นได้อย่างไร