กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณชายมืด
บทที่ 297 ครั้งแรกในห้วงลึก
ท้องฟ้าในห้วงลึกเป็นสีแดงเทาขมุกขมัว ไม่เห็นดวงอาทิตย์ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงดวงจันทร์
กลางวันกลางคืนของที่นี่ดูเหมือนจะเป็นแค่สีแดงที่คงอยู่มาแต่โบราณกาล
พื้นดินในห้วงลึกรกร้างแตกระแหง ต้นไม้เหี่ยวแห้งราวกับแขนของหญิงชรา อากาศเต็มไปด้วยกลิ่นเหม็นที่ไม่อาจบรรยาย เผ็ดร้อนจนแสบจมูก
ฟางซิวสวมหน้ากากกรองอากาศ จึงถอนหายใจได้เบาลง